Zamek wybudowany przez Kazimierza Wielkiego nie zachował się do dziś. Jego ruiny znajdują się na północ od Lanckorony, na Lanckorońskiej Górze. Warownia strzegła granicy między Księstwem Oświęcimskim a ziemią krakowską.

 

Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z 1366 roku, kiedy to stanowił rezydencję starostów lanckorońskich. Ponad 200 lat później, przeszedł we władanie Kaspra Biekiesza, a w latach 80. XVI wieku w ręce Mikołaja Zebrzydowskiego. Warownia znajdowała się w rękach Zebrzydowskich do XVIII wieku, kiedy to przeszła na Czartoryskich, a później na Wielopolskich. Przed zajęciem twierdzy przez wojska austriackie w 1772 roku zamkiem zarządzał hrabia Józef Wielopolski.

 

Austriackie władze zmieniły przeznaczenie zamku na więzienie dla kryminalistów. Przyczyniło się to do zniszczenia wnętrza twierdzy. Więźniowie dewastowali sale, wybijali otwory w ścianach podczas ucieczek i niszczyli wyposażenie. Budowla podupadała, co sprawiło, że więzienie zlikwidowano, a zamek opuszczono.

 

Ostatecznej dewastacji dokonała rodzina Montlearów, która rozbierała zamek, by pozyskany budulec przeznaczyć na własne cele. Obecnie po dawnej twierdzy pozostał jedynie zarys murów i fragmenty dwóch baszt.

 

W roku 2000 skarpę, na której stoi zamek, ogrodzono, usunięto krzewy i utworzono punkt widokowy. Do warowni łatwo się dostać z Lanckorony, z której na miejsce prowadzą tablice informacyjne.