Bochnia swoją lokację miała w 1253 roku, jednak już wcześniej w miejscu tym wydobywano sól warzoną. Miasto przez lata opierało się najazdom, a hart ducha mieszkańców sprawił, że po rozbiorach odbudowali Bochnię niemalże od początku.

 

Wydobywana w Bochni sól warzona była ceniona przez kucharzy ze względu na walory smakowe, jakich nie posiadała sól kuchenna. Dzięki wydobyciu soli miasteczko było w średniowieczu znane nie tylko w Polsce, ale i poza jej granicami.

 

Złoża soli przyczyniły się do szybkiego rozwoju miasta i osadzania się nowych mieszkańców. Dodatkowo szlaku handlowe prowadzące z Azji Mniejszej na Ruś i z Węgier nad Bałtyk przecinały się w okolicy i ściągały tłumnie kupców. W XIV wieku rozwój Bochni był najdynamiczniejszy – wzniesiono ratusz, szpital i mury obronne z basztami. W XV wieku działalność rozpoczęła szkoła publiczna, a w wieku XVII – kolejny kościół.

 

Rozwój Bochni w XVIII wieku zatrzymał potop szwedzki. Niedługo po nim miasto nawiedziła epidemia, a pożary i starcia ludności ze szlachtą doprowadziły bogatą osadę do upadku. Ostatecznym ciosem dla miasta był najazd Kozaków i rozbiór przez Austriaków. Zniszczone zostały wtedy kościoły, a z kilkuset domostw zostało niewiele ponad pięćdziesiąt.

 

Wydarzenia te odcisnęły piętno na Bochni i jej mieszkańcach, jednak ci nie poddali się i pod koniec XIX wieku wywalczyli ustawienie linii kolejowej z Krakowa do Dębicy, a później do Wiednia. Linia kolejowa sprawiła, że do miasta włączono nowe tereny, a Bochnia odzyskała swoją świetność. Na początku XX wieku wybudowano w niej bibliotekę, kino i wodociągi. Miasto stało się ośrodkiem turystycznym i kulturalnym, a wydobycie soli zostało wstrzymane.

 

Dziś w Bochni na turystów czekają kopalnia soli oraz liczne muzea i pomniki.